4. Ervaringen - Ze geven richting aan je leven

Er zijn een aantal gebeurtenissen die mijn leven een specifieke wending hebben gegeven.  Ik was 10 jaar toen we met het hele gezin naar Heerde verhuisden om op Heidebeek als zendelingen te gaan werken. God had ons heel duidelijk geroepen door verschillende bevestigingen, waarvan eentje heel veel indruk op mij heeft gemaakt. Je kent het wel…

Je krijgt een sterke indruk dat God iets op je hart legt, maar om het zeker te weten vraag je om een bevestiging. Een specifieke tekst, een speciale ontmoeting, een teken uit de hemel, iets waar jezelf geen invloed op kunt uitoefenen. Mijn ouders hadden er een aantal bij God neergelegd, maar ik had met mijn twee zusjes ook iets op het verlanglijstje gezet. Er was namelijk een Beo ontsnapt uit een kooi van iemand uit ons het dorp.  En pratende vogel is best kostbaar en iedereen had het erover. Ik geloof dat ons dorp 500 gezinnen telde, en alles was bij elkaar in de buurt, maar onze vraag aan God was dat deze bijzondere vogel bij ons in de tuin gevangen mocht worden. Wij hadden een vogel foyere met zebravinkjes en een aantal parkieten, dus het was geen onmogelijke opdracht voor God. Als Hij dit voor elkaar kon krijgen, dan ging ik graag mee op het avontuur waar Hij ons toe riep.

In mijn beleving heb ik uren lang uit het raam van mijn slaapkamer naar buiten gekeken om te zien of die vogel al in de buurt was. Soms vloog hij namelijk voorbij of zat ie  in een hoge boom waar ik hem goed kon zien. Na een aantal dagen werd het zondag en gingen wij naar de kerk. Een beetje met tegenzin want ik was de vogel nog niet vergeten. Als ik me niet vergis hadden we zelfs nog brood in de sluis van de foyere neer gelegd voor het geval dat… Toen wij thuis kwamen was er veel sensatie bij ons in de straat, want de Beo was eindelijk gevangen en je raad het nooit. De vogel was in onze tuin beland met behulp van de sluis in onze foyere. Ik kon het haast niet geloven, maar het was echt waar! God had overduidelijk laten zien dat Hij in staat was om de vogels te sturen waar Hij dat wilde. Dan was Hij ook in staat om ons gezin te sturen waar Hij ook maar wilde. Niet lang daarna zijn we fanatiek begonnen met engelse les, het avontuur kon beginnen.

De eerste drie maanden verbleven we op Heidebeek in Heerde. Mijn ouders deden een bijbelschool ter voorbereiding op het zendingswerk en wij gingen gewoon naar school.  Daarna gingen we voor drie maanden op onze eerste zendingsreis. Het team bestond uit een aantal Amerikanen, de teamleider kwam uit Schotland. We gingen naar Kenya. Wij waren nog nooit in het buitenland geweest en mijn enige referentiekader van Afrika was het televisie programma Dactari. Een spannende serie over een dierenarts tussen de wilde dieren. Daar gingen wij naar toe! We kregen huiswerk mee voor de 6 weken van  school die we zouden missen. De rest van de periode viel in de grote vakantie.  Ik kan je onmogelijk beschrijven hoe deze ervaring is geweest voor een tien jarige jongen, maar dit was het begin van een nieuw leven. Spannend, indrukwekkend en verschrikkelijk leuk!

Ten eerste was het ontzettend warm. De zon was zo vel dat we tijdens ons huiswerk met een vergrootglas de vliegen uit de lucht konden branden.  Na twee weken Nairobi, vertrokken we met de trein naar Mombasa dwars door het safari gebied. Olifanten, giraffen, apen, antilopen… alles kwam voorbij. Ik hing uren lang met mijn hoofd uit het raam. Het was schitterend! Vanuit Mombasa trokken we de wildernis in. De bewoners hier hadden nog nooit blanke mensen met blonde haren gezien, laat staan aangeraakt. Ik was bijzonder populair en daar kon ik wel aan wennen.

Natuurlijk waren we hier om mensen over God te vertellen. We hadden voedsel pakketten meegenomen en tijdens een lange evangelisatie dienst kregen ze allemaal een doos met eten. Er waren heel veel bekeerlingen tijdens deze evenementen. We waren goed bezig! God zou wel heel erg blij met ons zijn. Dit was echt een win – win situatie.

Op een avond toen we met ons gezin aan het bidden waren, gebeurde er iets vreemds. Ik werd heel erg verdrietig, maar anders dan wat ik ooit ervaren had. Ik moest huilen, maar het ging niet om mezelf. Diep in mijn hart werd ik aangeraakt door al die mensen die we waren tegen gekomen in de bush bush. Kinderen zonder schoenen, zonder eten, zonder vader en moeder… het contrast was zo groot met mijn eigen leven dat ik nauwelijks kon beseffen wat voor een leven zij hadden, maar ik werd overspoeld met een onbekende emotie. Terwijl ik daar zo in tranen op het bed van mijn ouders lag vroeg mijn vader mij wat er aan de hand was, maar ik wist het zelf ook niet. Hij kwam tot de conclusie dat het Jezus was die op de deur van hart klopte. Hij vroeg mij of ik hem binnen wilde laten. Natuurlijk wilde ik dat en zo begon mijn persoonlijke relatie met Jezus (of was het misschien God zelf?)

Niet lang geleden ben ik tot de conclusie gekomen dat ik daar in Kenya voor het eerst bewogenheid heb ervaren. Deze vorm van volmaakte liefde komt regelrecht uit het hart van God. Het is Zijn geest die in ons beweegt en ons in staat stelt om de pijn van een ander te voelen en de last van een ander te dragen. Hij spoort ons aan om te handelen in liefde! Ik beschouw dit soort momenten van bewogenheid heilig, alsof God zelf woning neemt in ons hart en intiem met ons verbonden is door Zijn Geest.

Hemelse Vader, vul mij met uw liefde voor de mensen om mij heen. Dat is mijn hartsverlangen!

3. Ervaringen - Vergeten of vergeven?

Twee andere ervaringen die mijn leven hebben getekend hebben te maken met mijn vader. Er was een cross wedstrijd bij ons in het dorp en ik mocht meedoen. Mijn fiets was speciaal aangepast voor deze gelegenheid. Mijn vader had een grote mensen stuur op mijn kleine jongens fiets gezet (ik was 8 jaar). Ik kon niet wachten tot de wedstrijd begon en tijdens het eten was de spanning te snijden. Mijn jongste zus kon geen hap meer naar binnen krijgen en voor straf mocht ze niet mee naar buiten om te komen kijken. Het hele dorp was verzameld rond het grasveld waar tijdelijk een vette crossbaan was gemaakt met hobbels erin en afgezet met dat rood-witte lint. Ik kan me het moment voor de startstreep nog heel goed herinneren. Naast mij stond Chris, een gemeen klasgenootje. We keken elkaar aan, ik keek naar zijn fiets. Het was een echte BMX en ik had geen schijn van kans. Riders… Ready… … … Go! en het pistoolshot!

We vlogen vooruit, we moesten twee rondjes, maar na de eerste honderd meter zag ik al dat het niets ging worden. Ik kreeg tranen in mijn ogen en het gevoel van teleurstelling overspoelde mij. Mijn benen werden zwaar en er zat geen pit meer in. Toen hoorde in mijn vader roepen en door de tranen heen zag ik hem over het lint heen springen waar het publiek achter moest blijven staan. Hij schreeuwde uit volle borst… KOM OP JONGEN! JE KUNT HET! Door mijn dikke tranen kon ik amper de route nog zien en ik probeerde wel zo goed mogelijk mijn best te doen, maar ik kon het gewoon niet. KOM OP STEPHAN! GA ZO DOOR!!!  Het gaf me extra moed om door te gaan en niet op te geven.  Uiteindelijk kwam ik over de finish en ontdekte tot mijn verbazing dat Chris met zijn BMX fiets nog niet binnen was gekomen. De rest had ik ook allemaal in gehaald. Ik was de kampioen! Ik kon het haast niet geloven. Terwijl ik de tranen uit mijn ogen wreef nam ik de prijs in ontvangst. Ik weet het nog precies: Een kleurboek met viltstiften! Mijn vader was super trots. Ik had gemengde gevoelens, maar deze overwinning konden ze me niet meer afnemen. Of toch wel…

De volgende dag kwam ik Chris tegen achter het schoolplein. Hij was mij achtervolgd op zijn BMX. Hij riep wat en haalde mij in, gooide zijn crossfiets op de grond en begon aan mijn fiets te trekken. Ik ben niet zo’n held als het gaat om knokpartij, maar  en hij trok zo hard aan mijn haar dat ie een blonde pluk uit mijn hoofd had getrokken. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik moest huilen van de pijn, maar hij ging er snel vandoor… Op mijn fiets! Zijn BMX lag bij mij op de grond. Mijn fiets met het grote mensen stuur die mijn vader erop had gezet. Ik was zo intens verdrietig dat ik de weg naar huis nauwelijks kon terug vinden. Toen mijn vader eindelijk thuis kwam zijn we samen naar het huis van Chris gelopen. We hebben het hele verhaal verteld aan zijn vader die dat jaar prins carnaval was geworden en gezegd dat ik mijn eigen fiets weer terug wilde. Ik kreeg niet de indruk dat Chris op zijn kop heeft gekregen van zijn ouders, maar ik had mijn fiets weer terug!

Een laatste ervaring  gaat ook over mijn vader. Dit keer een minder mooi verhaal, maar net zo indrukwekkend voor een jongen die zijn weg in het leven zoekt. Ik was 11 jaar en inmiddels woonde we in Heerde en zaten we op een andere school. Ik had ruzie met een vriendje van mij flink getackeld had op het schoolplein tijdens een voetbalwedstrijd. Op de tegels had ik mijn knie flink bezeerd en ik werd boos om deze lompe actie van Bram. Ik rende achter hem aan een schopte hem flink onderuit. Dat deed pijn! Toen de pauze voorbij was Bram nergens meer te bekennen. Hij was spoorloos en onze ouders werden gebeld om mee te helpen zoeken. Niemand wist precies wat er gebeurt was, maar er werd wel gezegd dat ik er iets mee te maken had. Toen ik thuis kwam nam mijn vader mij mee naar de schuur. Ik zag een blik in zijn ogen die ik niet eerder had gezien. Hij ademde ook zwaarder dan normaal. Hij nam me mee en begon als een woeste man op mij in te beuken. Ik kon er toch ook niets aan doen? Toen pakte hij zijn riem… Ik huilde en huilde en plaste van angst in mijn broek. Ik kon geen zinnig woord meer uitbrengen, want het leek wel of er een mist in mijn hoofd alle gedachten bedekte. De tijd stond even stil… Mijn vader de held had mij verraden! De riem is nooit gebruikt, want op dat moment besefte mijn vader ook wel dit niet de bedoeling was. Hij nam me terug naar de bewoonde wereld en Bram werd al gauw daarna gevonden. Hij had zich verstopt in een leeg lokaal van school onder het bureau van de meester.

Het heeft lang geduurd dat de relatie met mijn vader weer volledig hersteld was. We hebben het er later nog wel eens gehad en hij heeft natuurlijk vergeving gevraagd, maar hoe graag je het ook wilt, soms moet je iemand meer dan 1 keer vergeven voor dezelfde situatie. Het is een proces waar ik inmiddels al lang door heen ben. Ik houd enorm veel van mijn vader en hij is nog steeds mijn grote held. We spreken elkaar bijna dagelijks. Hij heeft mij ook uitgelegd dat deze gebeurtenis iets bij hem had los gemaakt van vroeger. Iets wat hij nog niet had verwerkt en waar nog geen herstel was gekomen.

Ik wil je aanmoedigen om terug te denken aan jouw kindertijd en jouw relatie met jouw vader. Bewonder hem voor de man die hij voor je was/is. Wees dankbaar voor de liefde die hij je heeft gegeven en vergeef hem voor de pijn die hij jou heeft aangedaan. Jezus leert ons dat wanneer we elkaar vergeven, wij ook vergeving zullen ontvangen van onze hemelse Vader. Met de maat waarmee je meet, zal je zelf ook gemeten worden. (Zie: Mattheus 5)

4. Vervolg: http://zacheusproject.blogspot.com/2014/04/er-zijn-een-aantal-gebeurtenissen-die.html

2. Dromen - Volg je hart en durf te dromen

Nog een voorbeeld van dromen is mijn verlangen om mee te werken aan een bioscoopfilm. Toen ik echt serieus ging nadenken wat ik super leuk zou vinden, moest ik direct denken aan film. Net als veel anderen vind ik verhalen geweldig, omdat ze vaak een diepere betekenis bevatten. Jezus is mijn grote held en Hij vertelde veel verhalen om de betekenis van iets uit te leggen. Ik heb mijn stoute schoenen aangetrokken en verschillende mailtjes verstuurd aan diverse filmproductiehuizen. Ik kreeg maar een enkele reactie, waarvan de strekking eenduidig; “Je hebt geen ervaring, Je doet geen opleiding, we kunnen helaas niets voor je betekenen.” Ik had mezelf een deadline gegeven tot 1 april, omdat ik anders gewoon weer een baan moest gaan zoeken om financiële redenen. Je gelooft het niet, maar op 31 maart om 22:41 kreeg ik een mailtje binnen van Bijker producties of ik nog interesse had om mee te werken aan een bioscoopfilm als figuratie coördinator. Vanwege mijn achtergrond in de uitzendbranche, zagen zij dit wel als een geschikte stageplek. Vijf maanden lang mocht ik achter de schermen meelopen en meewerken aan de film die de publieksprijs heeft gewonnen tijdens de Gouden Kalf uitreiking van 2012. Voor deze film: “Achtste Groepers Huilen Niet” heb ik ruim duizend figuranten mogen begeleiden voor, tijdens en na de opnames. Mijn naam staat ook nog eens op de aftiteling van de film.

Dit was echt een droom die werkelijkheid is geworden. Het leuke is dat God tijdens het hele proces betrokken was. Op sommige dagen kon ik gewoon niet geloven wat mij was overkomen. Ik stond tijdens de opnames naast de regisseur terwijl hij 5 acteurs op de set instructies gaf had ik 30 figuranten die allemaal mijn aanwijzingen moesten volgen. Ik wist dat God met mij was en ook enthousiast was.

Waarom deel ik dit met jullie? Wat wil ik hier eigenlijk mee zeggen? Kan iedereen gewoon zijn verlanglijstje bij God inleveren net als bij Sinterklaas of de Kerstman? Ik geloof dat wanneer wij wandelen in onze bestemming, dan inspireert God ons met zijn Geest, Hij hersteld onze intuïtie en geeft ons invloed. Wanneer wij in Hem blijven zoals Johannes 14 ons leert, dan zal hij ons geven wat we Hem vragen. In Psalm 37 vertelt David  ons: Verlustig jezelf in de Heer, en Hij zal je geven de verlangens van jouw hart. Er is dus een duidelijke voorwaarde om Zijn zegen te kunnen ontvangen, maar wanneer je wedergeboren bent en je ware identiteit in Christus hebt gevonden, dan zal alles wat je onderneemt gelukken. Dit is een levensstijl waar ik dagelijks in wil blijven wandelen.

Natuurlijk heb ik nog veel meer verlangens bij de Heer gebracht en ik vertrouw erop dat Hij weet wat goed voor mij is. Wanneer de juiste tijd is en hoe deze verlangens het beste ingevuld kunnen worden. Dat betekend niet dat ik ze opgeef, maar wel dat ik ze heb los gelaten. Mijn verwachting is dat ik me kan voorbereiden op de dag dat het zal realiteit worden. Ik doe mijn best, Hij doet de rest. Mijn uitdaging is om geduldig te blijven. Om pro actief te zijn op de momenten waarvan ik ervaar dat het uitmaakt. Dit is Co creatie met God. Het is een intuïtief proces waar ik nog veel kan leren. Gevoelig zijn voor de innerlijke stem van God.

3. Ervaringen - Vergeten of vergeven?

: http://zacheusproject.blogspot.com/2014/04/ervaringen-vergeten-of-vergeven.htm

1. Dromen - Iedereen wordt ermee geboren

Vijf jaar geleden ben ik opnieuw gaan ontdekken wat het betekent om te dromen. Om eerlijk te zijn was er in mijn gedachten geen ruimte meer voor mijn diepste verlangens. Omdat ik als kind snel afgeleid was en weinig concentratie had in de klas, leerde ik niet makkelijk. Dit heeft me tot mijn mid-life-crises achtervolgd. Laat me uitleggen wat ik bedoel.

Ik was best populair en had veel vriendjes, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ik op mijn tenen moest lopen om de rest bij te houden. Ik voelde me niet dom, maar ik merkte dat ik slecht was in dingen onthouden. Als we een toets hadden dan kwam ik daar pas achter op het moment dat ik naar bed ging de avond ervoor. Dan kon ik nog net op tijd mijn topografie er in stampen. Ik kon zo opgaan in het moment dat ik de tijd ook meestal vergat en altijd te laat kwam voor het eten. Ik kreeg toen ik 8 was een horloge zodat ik de tijd in de gaten kon houden. Ik kan me nog herinneren dat ik het horloge door de brievenbus naar binnen liet vallen, omdat ik weer te laat was en zo kon liegen over het feit dat ik het echt niet wist. Ik schaamde me enorm dat het mij niet lukte om simpele afspraken na te komen. Zelfs de mattenklopper was niet in staat om mij hierin te corrigeren. Ik werd soms intens verdrietig omdat ik me niet begrepen voelde. Ik was ook enorm teleurgesteld in mezelf.

Natuurlijk wilde ik graag laten zien dat ik wel in staat was om goed te leren. Gelukkig was ik goed in rekenen dus daarmee kreeg ik in ieder geval voldoende bevestiging dat mijn hersenen in orde waren. Vanaf mijn kindertijd tot aan mijn dertigste heb ik een  hele sterke behoefte gehad aan bevestiging. Doe ik het wel goed genoeg? Voldoe ik aan de maatstaf of val ik door de mand? Ieder complimentje gaf mij energie en iedere vorm van kritiek ervoer ik als persoonlijke afwijzing. Vijf jaar geleden ben ik pas gaan ontdekken wat het betekend om innerlijke rust te ervaren. Vanwege een extreem vervelende situatie in mijn carrière ben ik crisis beland. In deze periode heb een manier gevonden om echte vrede, vreugde en vrijheid te ervaren. Ik noem het mijn wedergeboorte zoals Jezus dat werkelijk bedoeld.

Vanuit deze nieuwe levenswijze heb ik mogen ontdekken dat er verlangens opbloeien in de tuin van ons hart. Deze verlangens kun je voeden door de bewuste keuzes die je maakt in het leven. Toen ik 3 jaar geleden op zoek ging naar mijn dromen, mijn verlangens waren ze nergens te bekennen. In mijn jeugd heb ik geleerd om God te zoeken, om zijn wil te ontdekken. In gebed vroeg ik God wat Hij van mij verlangde… Wat leeft er in Uw hart voor mij? Wat wilt u dat ik doe? toen werd het stil…  Het was alsof God mij ruimte gaf om te ontdekken wat er in mij leeft, wat ik verlang en wat ik wil. Ik raakte een beetje in de war, het ging er bij mij niet in. Ik moest toch sterven aan mijn eigen verlangens? Mijn hart is toch arglistig? Na een periode van twijfel krijg ik het idee om mijn verlangens en mijn dromen op te schrijven. Dat was best moeilijk want ik was dit helemaal niet gewend. Een aantal dingen op mijn lijstje waren: wild water kanoën op een woeste rivier, meewerken aan een bioscoopfilm en mensen motiveren / inspireren in geestelijke groei en persoonlijke ontwikkeling. Ik had een aantal dingen opgeschreven die ik me nu niet meer kan herinneren, want het lijstje heb ik weer terug aan God gegeven. Ik wilde Hem mijn verlangens toevertrouwen. Ik besef me dat wanneer wij dingen kunnen loslaten, dat God het kan oppakken en er iets mee doet. Wij wonen dicht langs de IJssel. Ik heb mijn lijstje symbolisch verscheurd en in de rivier gegooid. "I will go with the flow." Mijn Vader in de Hemel mag doen en laten wat Hij het beste vindt.



Een paar maanden later ontmoette ik een vriendin uit Arnhem. Zij vertelde me over een kano tocht die ze ging maken van 100 km en overnachten in de buitenlucht. Ik werd enthousiast en zij nodigde me uit om mee te gaan. Een maand later lag ik onder een brug in Deventer halverwege Velp en Hattem na een hele zware vaart door weer en wind. We kwamen zelfs nog langs de plek waar ik mijn briefje in het water had gegooid. Ik had de tijd van mijn leven. De zon scheen op dag twee en ik wist dat God glimlachte over mij.

Neem eens de tijd om jouw dromen op te schrijven. Laat ze los en vertrouw ze toe aan onze hemelse Vader. Hij heeft het beste met jou voor en Hij weet waar, wanneer en hoe deze dingen volledig tot hun recht komen in jouw leven.

2. Vervolg: http://zacheusproject.blogspot.com/2014/04/durf-te-dromen.html