Vijf jaar geleden ben ik opnieuw gaan ontdekken wat het betekent om te dromen. Om eerlijk te zijn was er in mijn gedachten geen ruimte meer voor mijn diepste verlangens. Omdat ik als kind snel afgeleid was en weinig concentratie had in de klas, leerde ik niet makkelijk. Dit heeft me tot mijn mid-life-crises achtervolgd. Laat me uitleggen wat ik bedoel.
Ik was best populair en had veel vriendjes, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ik op mijn tenen moest lopen om de rest bij te houden. Ik voelde me niet dom, maar ik merkte dat ik slecht was in dingen onthouden. Als we een toets hadden dan kwam ik daar pas achter op het moment dat ik naar bed ging de avond ervoor. Dan kon ik nog net op tijd mijn topografie er in stampen. Ik kon zo opgaan in het moment dat ik de tijd ook meestal vergat en altijd te laat kwam voor het eten. Ik kreeg toen ik 8 was een horloge zodat ik de tijd in de gaten kon houden. Ik kan me nog herinneren dat ik het horloge door de brievenbus naar binnen liet vallen, omdat ik weer te laat was en zo kon liegen over het feit dat ik het echt niet wist. Ik schaamde me enorm dat het mij niet lukte om simpele afspraken na te komen. Zelfs de mattenklopper was niet in staat om mij hierin te corrigeren. Ik werd soms intens verdrietig omdat ik me niet begrepen voelde. Ik was ook enorm teleurgesteld in mezelf.
Natuurlijk wilde ik graag laten zien dat ik wel in staat was om goed te leren. Gelukkig was ik goed in rekenen dus daarmee kreeg ik in ieder geval voldoende bevestiging dat mijn hersenen in orde waren. Vanaf mijn kindertijd tot aan mijn dertigste heb ik een hele sterke behoefte gehad aan bevestiging. Doe ik het wel goed genoeg? Voldoe ik aan de maatstaf of val ik door de mand? Ieder complimentje gaf mij energie en iedere vorm van kritiek ervoer ik als persoonlijke afwijzing. Vijf jaar geleden ben ik pas gaan ontdekken wat het betekend om innerlijke rust te ervaren. Vanwege een extreem vervelende situatie in mijn carrière ben ik crisis beland. In deze periode heb een manier gevonden om echte vrede, vreugde en vrijheid te ervaren. Ik noem het mijn wedergeboorte zoals Jezus dat werkelijk bedoeld.
Vanuit deze nieuwe levenswijze heb ik mogen ontdekken dat er verlangens opbloeien in de tuin van ons hart. Deze verlangens kun je voeden door de bewuste keuzes die je maakt in het leven. Toen ik 3 jaar geleden op zoek ging naar mijn dromen, mijn verlangens waren ze nergens te bekennen. In mijn jeugd heb ik geleerd om God te zoeken, om zijn wil te ontdekken. In gebed vroeg ik God wat Hij van mij verlangde… Wat leeft er in Uw hart voor mij? Wat wilt u dat ik doe? toen werd het stil… Het was alsof God mij ruimte gaf om te ontdekken wat er in mij leeft, wat ik verlang en wat ik wil. Ik raakte een beetje in de war, het ging er bij mij niet in. Ik moest toch sterven aan mijn eigen verlangens? Mijn hart is toch arglistig? Na een periode van twijfel krijg ik het idee om mijn verlangens en mijn dromen op te schrijven. Dat was best moeilijk want ik was dit helemaal niet gewend. Een aantal dingen op mijn lijstje waren: wild water kanoën op een woeste rivier, meewerken aan een bioscoopfilm en mensen motiveren / inspireren in geestelijke groei en persoonlijke ontwikkeling. Ik had een aantal dingen opgeschreven die ik me nu niet meer kan herinneren, want het lijstje heb ik weer terug aan God gegeven. Ik wilde Hem mijn verlangens toevertrouwen. Ik besef me dat wanneer wij dingen kunnen loslaten, dat God het kan oppakken en er iets mee doet. Wij wonen dicht langs de IJssel. Ik heb mijn lijstje symbolisch verscheurd en in de rivier gegooid. "I will go with the flow." Mijn Vader in de Hemel mag doen en laten wat Hij het beste vindt.
Een paar maanden later ontmoette ik een vriendin uit Arnhem. Zij vertelde me over een kano tocht die ze ging maken van 100 km en overnachten in de buitenlucht. Ik werd enthousiast en zij nodigde me uit om mee te gaan. Een maand later lag ik onder een brug in Deventer halverwege Velp en Hattem na een hele zware vaart door weer en wind. We kwamen zelfs nog langs de plek waar ik mijn briefje in het water had gegooid. Ik had de tijd van mijn leven. De zon scheen op dag twee en ik wist dat God glimlachte over mij.
Neem eens de tijd om jouw dromen op te schrijven. Laat ze los en vertrouw ze toe aan onze hemelse Vader. Hij heeft het beste met jou voor en Hij weet waar, wanneer en hoe deze dingen volledig tot hun recht komen in jouw leven.
Vanuit deze nieuwe levenswijze heb ik mogen ontdekken dat er verlangens opbloeien in de tuin van ons hart. Deze verlangens kun je voeden door de bewuste keuzes die je maakt in het leven. Toen ik 3 jaar geleden op zoek ging naar mijn dromen, mijn verlangens waren ze nergens te bekennen. In mijn jeugd heb ik geleerd om God te zoeken, om zijn wil te ontdekken. In gebed vroeg ik God wat Hij van mij verlangde… Wat leeft er in Uw hart voor mij? Wat wilt u dat ik doe? toen werd het stil… Het was alsof God mij ruimte gaf om te ontdekken wat er in mij leeft, wat ik verlang en wat ik wil. Ik raakte een beetje in de war, het ging er bij mij niet in. Ik moest toch sterven aan mijn eigen verlangens? Mijn hart is toch arglistig? Na een periode van twijfel krijg ik het idee om mijn verlangens en mijn dromen op te schrijven. Dat was best moeilijk want ik was dit helemaal niet gewend. Een aantal dingen op mijn lijstje waren: wild water kanoën op een woeste rivier, meewerken aan een bioscoopfilm en mensen motiveren / inspireren in geestelijke groei en persoonlijke ontwikkeling. Ik had een aantal dingen opgeschreven die ik me nu niet meer kan herinneren, want het lijstje heb ik weer terug aan God gegeven. Ik wilde Hem mijn verlangens toevertrouwen. Ik besef me dat wanneer wij dingen kunnen loslaten, dat God het kan oppakken en er iets mee doet. Wij wonen dicht langs de IJssel. Ik heb mijn lijstje symbolisch verscheurd en in de rivier gegooid. "I will go with the flow." Mijn Vader in de Hemel mag doen en laten wat Hij het beste vindt.
Een paar maanden later ontmoette ik een vriendin uit Arnhem. Zij vertelde me over een kano tocht die ze ging maken van 100 km en overnachten in de buitenlucht. Ik werd enthousiast en zij nodigde me uit om mee te gaan. Een maand later lag ik onder een brug in Deventer halverwege Velp en Hattem na een hele zware vaart door weer en wind. We kwamen zelfs nog langs de plek waar ik mijn briefje in het water had gegooid. Ik had de tijd van mijn leven. De zon scheen op dag twee en ik wist dat God glimlachte over mij.
Neem eens de tijd om jouw dromen op te schrijven. Laat ze los en vertrouw ze toe aan onze hemelse Vader. Hij heeft het beste met jou voor en Hij weet waar, wanneer en hoe deze dingen volledig tot hun recht komen in jouw leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten