Twee andere ervaringen die mijn leven hebben getekend hebben te maken met mijn vader. Er was een cross wedstrijd bij ons in het dorp en ik mocht meedoen. Mijn fiets was speciaal aangepast voor deze gelegenheid. Mijn vader had een grote mensen stuur op mijn kleine jongens fiets gezet (ik was 8 jaar). Ik kon niet wachten tot de wedstrijd begon en tijdens het eten was de spanning te snijden. Mijn jongste zus kon geen hap meer naar binnen krijgen en voor straf mocht ze niet mee naar buiten om te komen kijken. Het hele dorp was verzameld rond het grasveld waar tijdelijk een vette crossbaan was gemaakt met hobbels erin en afgezet met dat rood-witte lint. Ik kan me het moment voor de startstreep nog heel goed herinneren. Naast mij stond Chris, een gemeen klasgenootje. We keken elkaar aan, ik keek naar zijn fiets. Het was een echte BMX en ik had geen schijn van kans. Riders… Ready… … … Go! en het pistoolshot!
We vlogen vooruit, we moesten twee rondjes, maar na de eerste honderd meter zag ik al dat het niets ging worden. Ik kreeg tranen in mijn ogen en het gevoel van teleurstelling overspoelde mij. Mijn benen werden zwaar en er zat geen pit meer in. Toen hoorde in mijn vader roepen en door de tranen heen zag ik hem over het lint heen springen waar het publiek achter moest blijven staan. Hij schreeuwde uit volle borst… KOM OP JONGEN! JE KUNT HET! Door mijn dikke tranen kon ik amper de route nog zien en ik probeerde wel zo goed mogelijk mijn best te doen, maar ik kon het gewoon niet. KOM OP STEPHAN! GA ZO DOOR!!! Het gaf me extra moed om door te gaan en niet op te geven. Uiteindelijk kwam ik over de finish en ontdekte tot mijn verbazing dat Chris met zijn BMX fiets nog niet binnen was gekomen. De rest had ik ook allemaal in gehaald. Ik was de kampioen! Ik kon het haast niet geloven. Terwijl ik de tranen uit mijn ogen wreef nam ik de prijs in ontvangst. Ik weet het nog precies: Een kleurboek met viltstiften! Mijn vader was super trots. Ik had gemengde gevoelens, maar deze overwinning konden ze me niet meer afnemen. Of toch wel…
De volgende dag kwam ik Chris tegen achter het schoolplein. Hij was mij achtervolgd op zijn BMX. Hij riep wat en haalde mij in, gooide zijn crossfiets op de grond en begon aan mijn fiets te trekken. Ik ben niet zo’n held als het gaat om knokpartij, maar en hij trok zo hard aan mijn haar dat ie een blonde pluk uit mijn hoofd had getrokken. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik moest huilen van de pijn, maar hij ging er snel vandoor… Op mijn fiets! Zijn BMX lag bij mij op de grond. Mijn fiets met het grote mensen stuur die mijn vader erop had gezet. Ik was zo intens verdrietig dat ik de weg naar huis nauwelijks kon terug vinden. Toen mijn vader eindelijk thuis kwam zijn we samen naar het huis van Chris gelopen. We hebben het hele verhaal verteld aan zijn vader die dat jaar prins carnaval was geworden en gezegd dat ik mijn eigen fiets weer terug wilde. Ik kreeg niet de indruk dat Chris op zijn kop heeft gekregen van zijn ouders, maar ik had mijn fiets weer terug!
Ik wil je aanmoedigen om terug te denken aan jouw kindertijd en jouw relatie met jouw vader. Bewonder hem voor de man die hij voor je was/is. Wees dankbaar voor de liefde die hij je heeft gegeven en vergeef hem voor de pijn die hij jou heeft aangedaan. Jezus leert ons dat wanneer we elkaar vergeven, wij ook vergeving zullen ontvangen van onze hemelse Vader. Met de maat waarmee je meet, zal je zelf ook gemeten worden. (Zie: Mattheus 5)
Een laatste ervaring gaat ook over mijn vader. Dit keer een minder mooi verhaal, maar net zo indrukwekkend voor een jongen die zijn weg in het leven zoekt. Ik was 11 jaar en inmiddels woonde we in Heerde en zaten we op een andere school. Ik had ruzie met een vriendje van mij flink getackeld had op het schoolplein tijdens een voetbalwedstrijd. Op de tegels had ik mijn knie flink bezeerd en ik werd boos om deze lompe actie van Bram. Ik rende achter hem aan een schopte hem flink onderuit. Dat deed pijn! Toen de pauze voorbij was Bram nergens meer te bekennen. Hij was spoorloos en onze ouders werden gebeld om mee te helpen zoeken. Niemand wist precies wat er gebeurt was, maar er werd wel gezegd dat ik er iets mee te maken had. Toen ik thuis kwam nam mijn vader mij mee naar de schuur. Ik zag een blik in zijn ogen die ik niet eerder had gezien. Hij ademde ook zwaarder dan normaal. Hij nam me mee en begon als een woeste man op mij in te beuken. Ik kon er toch ook niets aan doen? Toen pakte hij zijn riem… Ik huilde en huilde en plaste van angst in mijn broek. Ik kon geen zinnig woord meer uitbrengen, want het leek wel of er een mist in mijn hoofd alle gedachten bedekte. De tijd stond even stil… Mijn vader de held had mij verraden! De riem is nooit gebruikt, want op dat moment besefte mijn vader ook wel dit niet de bedoeling was. Hij nam me terug naar de bewoonde wereld en Bram werd al gauw daarna gevonden. Hij had zich verstopt in een leeg lokaal van school onder het bureau van de meester.
Het heeft lang geduurd dat de relatie met mijn vader weer volledig hersteld was. We hebben het er later nog wel eens gehad en hij heeft natuurlijk vergeving gevraagd, maar hoe graag je het ook wilt, soms moet je iemand meer dan 1 keer vergeven voor dezelfde situatie. Het is een proces waar ik inmiddels al lang door heen ben. Ik houd enorm veel van mijn vader en hij is nog steeds mijn grote held. We spreken elkaar bijna dagelijks. Hij heeft mij ook uitgelegd dat deze gebeurtenis iets bij hem had los gemaakt van vroeger. Iets wat hij nog niet had verwerkt en waar nog geen herstel was gekomen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten